God of war 2018 -Τα καλά και τα κακά

Το God of War είναι μια σειρά βιντεοπαιχνιδιών action-adventure, βασισμένη πάνω σε υπάρχουσες μυθολογίες. Κυκλοφόρησε στις 20 Απριλίου 2018 για το PS4 και είναι το όγδοο της σειράς. Η παραγωγή του παιχνιδιού χρηματοδοτήθηκε από την Sony και ο προγραμματισμός του έγινε από το studio της Santa Monica, California και διήρκησε πέντε έτη. Τις τρεις πρώτες ημέρες κυκλοφορίας του, από 20/04/2018 -22/04/2018, πουλήθηκαν 3,1 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως με πιο φτηνό την απλή έκδοση των €70, την deluxe edition στα €110 και την collectable edition στα €150.

Κεντρικός πρωταγωνιστής και playable character είναι ο Κράτος, ένας Σπαρτιάτης πολεμιστής. Συμπρωταγωνιστής ο γιός του, ο Ατρέας.  Στα πρώτα επτά παιχνίδια, η μυθολογία βασίζεται στην Αρχαία Ελλάδα. Στο φετινό παιχνίδι, αυτό για το οποίο θα μιλήσουμε σήμερα, η μυθολογία μεταφέρεται στη Νορβηγία και τον κόσμο των Νορβηγικών θεών.

Το παιχνίδι είναι πλήρως εξελληνισμένο, γυρισμένο σε συνεχές μονοκάμερο τρίτου προσώπου με οπτική γωνία πάνω από τον ώμο (δηλαδή η κάμερα ακολουθεί τον κεντρικό χαρακτήρα σε τρίτο πρόσωπο απ’ την αρχή του παιχνιδιού χωρίς αλλαγή ή διακοπή της σε άλλο πρόσωπο).

Το gameplay είναι τελείως διαφορετικό απ’ όλα τα υπόλοιπα παιχνίδια. Έχει ενσωματώσει μπόλικα στοιχεία RPG (Role Playing Game) με αποτέλεσμα το gameplay (ο χειρισμός του χαρακτήρα) να είναι διαφορετικός έως άγνωστος.

Στην αρχή μίσησα το παιχνίδι και μετάνιωσα για την αγορά του λόγω του άγνωστου για μένα νέου χειρισμού. Ευτυχώς, ένας φίλος μου που παίζει παιχνίδια RPG, μου εξήγησε τον χειρισμό: τα ειδικά χρώματα δύναμης, τους ρούνους των όπλων και τις επαναφορτίσεις αυτών, αναβάθμιση στολών και φυλαχτών. Και έτσι γεννήθηκε η αγάπη μου για το παιχνίδι.

Έμαθα και συνήθισα τον χειρισμό του. Αφέθηκα στο παιχνίδι και με αφομοίωσε μέσα του, μπαίνοντας βαθιά μέσα στον κόσμο που μου προσέφερε, χωρίς να θέλω να τελειώσει. Λίγα παιχνίδια έχουν καταφέρει να με κάνουν να νιώσω έτσι, μερικά από αυτά το Dino Crisis, Soul Reaver, Onimusha, Fear Effect, Resident Evil 1 & 0 Remakes.

Και ξεκινάω τώρα την κριτική μου.

ΤΑ ΚΑΛΑ

Τα γραφικά του είναι απίστευτα εκθαμβωτικά. Δεν έχω ξαναδεί καλύτερα σε single player game για κονσόλα παιχνιδιών τα τελευταία 25 χρόνια! Η παλέτα χρωμάτων που χρησιμοποιήθηκε δεν ήταν απλώς πλούσια αλλά ζάμπλουτη. Πανέμορφα και ζωντανά τα χρώματα των επιπέδων. Αλλάξτε τις ρυθμίσεις χρωμάτων στην τηλεόρασή σας στο ύψιστο δυνατό. Δείτε τις παρακάτω εικόνες και εκθαμβωθείτε.

Η πλοκή της ιστορίας είναι αρκετά καλή και εμβαθύνει με κατανοητό τρόπο στον κόσμο του Νορβηγικού βασιλείου, στην χρονική περίοδο πριν εμφανιστούν οι Βίκινγκς.

Το μενού του, που είναι στα ελληνικά, είναι εύχρηστο και ευκολονόητο. Επίσης σε καθοδηγεί στο τι χρειάζεται να κάνεις (αναβαθμίσεις , δεξιότητες, χειρόγραφα) και που πρέπει να προχωρήσεις (χάρτης, στόχοι). Σ’ αυτό τον τομέα έγινε πολύ καλή δουλειά.

Η μουσική του soundtrack είναι όμορφη, ευχάριστη, ξεκούραστη και ατμοσφαιρική αλλά απλοϊκή και δεν ήταν αυτό που περίμενα από τη μουσική επένδυση για ένα επικό παιχνίδι. Παρ’ όλο που είχε ωραία δυνατά σημεία, μου ήταν αδιάφορα. Περίμενα να ακούσω το κεντρικό θέμα μουσικής «The vengeful Spartan» έστω και μεταλλαγμένο αλλά εις μάτην. Φρούδες οι ελπίδες. Έπρεπε, το πρώην κεντρικό θέμα να ακουστεί σε μερικά σημεία, ειδικά στα cameo της θεάς Αθηνάς και του Δία.

Οι ήχοι του περιβάλλοντος ήταν ακριβείς και σε προσανατόλιζαν στα σωστά σημεία. Θα απολαύσετε τον ήχο στο μέγιστο εάν έχετε surround system.

Καλό το gameplay, ο χειρισμός του χαρακτήρα δηλαδή, προτιμούσα τον παλιότερο καλύτερα.

Το παιχνίδι σε προσκαλεί να το εξερευνήσεις και να ανακαλύψεις το 100% του. Εγώ πάντως το πήρα το platinum trophy. Δεν θέλεις να τελειώσει.

 

 

 

 

ΤΑ ΚΑΚΑ

Από πού να αρχίσω και που να τελειώσω!

Είχε πολύ εξερεύνηση και λιγότερο fighting, θα προτιμούσα την αντίθετη αναλογία. Στο fighting οι ρουνικές βολές επαναφορτίζουν μετά από τριάντα δευτερόλεπτα. Yuk!

Δεν είχε κλασική κλιμάκωση πλοκής. Το τέλος είναι κρυφό. Οι τίτλοι τέλους πέφτουν μόνο όταν γυρίσεις οικειοθελώς στο σπίτι του Κράτου, δηλαδή όταν επιστρέψεις εκεί απ’ όπου ξεκίνησες.

Ο ένας απ’ τους δυο νάνους, o Brok, είναι αθυρόστομος και πρόστυχος. Ντροπή, όχι μόνο για τα μικρά παιδιά που αγόρασαν το παιχνίδι αλλά και για τους ενήλικες που μεγάλωσαν με αρχές. Όχι και να κανονικοποιείται η βωμολοχία

Το επίπεδο της γης της ομίχλης, Niflheim, θέλει τεράστια υπομονή, κάτι για το οποίο δεν φημίζομαι! Μου ήταν άκρως εκνευριστικός ο χρονικός περιορισμός λόγο του δηλητηριασμένου αέρα. Εάν δηλητηριαστείς, χάνεις ότι κέρδισες από πόντους. Μηδέν εις το πηλίκον.

Το Helheim ήταν πολύ μικρό επίπεδο, έπρεπε να ήταν μεγαλύτερο. Να μην μιλήσω για την οικτρά μικρή διάρκεια του Jotunheim, το μέρος που προετοιμαζόμουν ένα ολόκληρο παιχνίδι για να πάω.

Το θησαυροφυλάκιο του Tyr μόνο αυτό δεν ήταν. Έπρεπε να σου δίνει κάτι, έναν θησαυρό αναβάθμισης βρε παιδί μου, κάτι τέλος πάντων. Δεν δίνει τίποτα σημαντικό.

Το παιχνίδι βρίθει από Ιλλουμινάτι στοιχεία, σατανικά σύμβολα και τελετές, με πρώτο και καλύτερο την ονομασία του τσεκουριού ονόματι Λεβιάθαν, που είναι μια από τις επίσημες ονομασίες του Σατανά. Στο παιχνίδι συναντάμε διαρκώς πυραμίδες, παντεπόπτες οφθαλμούς, αναφορές στον Μπαφωμέτ (μια άλλη ονομασία του διαβόλου) και κέρατα (πάλι αναφορά στον διάβολο), παγκόσμιο φίδι, παγκόσμιο δέντρο (φουλ Ιλλουμινάτι) και ο Allfather (ο Odin και καλά) που στην πραγματικότητα γίνεται αναφορά στο All seeing eye.

Μη δυνατότητα χρήσης της αναβαθμισμένης πανοπλίας και όπλα σου σε επόμενο παιχνίδι. Μέγα λάθος και πολύ εκνευριστικό. Εάν παίξεις νέο παιχνίδι, φτου κι απ’ την αρχή οι αναβαθμίσεις.

Tips

Οι βαλκυρίες γίνονται εύκολες μόνο όταν αγνοήσεις παντελώς την μπάρα υγείας τους και αφοσιωθείς στο να τις σκοτώσεις.

Στο Niflheim τα σεντούκια Νόρνιρ δεν χρησιμεύουν για trophies, δίνουν μόνο πόρους ηχούς της ομίχλης. Σημασία έχει να ανοίξετε όλα τα κουτιά του κεντρικού θαλάμου. Πάντως όσο περισσότερο παίζετε το επίπεδο, τόσο πιο εύκολο γίνεται, λόγο συνήθειας. Το ίδιο και για το Muspelheim, την γη της φωτιάς.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 9/10

Advertisements